Gelukkig hebben we de foto’s nog! Toch???

balos

Nou daar gingen we dan begin augustus, eindelijk op vakantie naar Kreta!

Alle vooraf gemaakte lijstjes afgewerkt, alles ingepakt. Here we go!

De vlucht gaat volgens plan en vol goede zin staan we in Heraklion te wachten bij de bagageband… en wachten… en wachten…. We maken wat grapjes over wat als de koffer vermist zou zijn… steeds meer mensen halen hun bagage van de band en op een gegeven moment staan we nog maar met z’n tweetjes bij de band te kijken… er komt geen bagage meer op de band… de andere bagagebanden zijn ook leeg.

We vertrekken zonder onze koffer naar het hotel.

We doen aangifte op de luchthaven en vertrekken zonder onze koffer naar het hotel. Door alle verloren tijd van het wachten en aangifte doen stond er bij het verhuurbedrijf alleen nog maar een oude afgetrapte jeep klaar.

Gefrustreerd dat we geen grip op de situatie hebben beginnen we gedesillusioneerd aan onze vakantie.

We komen door al het gedoe met de koffer en de zoektocht naar het hotel veel later dan gepland aan. We worden niet bepaald hartelijk ontvangen. Ook voor het ontbreken van onze reisbagage lijkt niemand begrip te hebben.

De volgende dag bij de briefing maken we bij de reisleiding bekend dat onze koffer er niet is. Met een droge huid, m’n haar voelend als stro en op blote voeten (note to myself; slippers altijd in handbagage!) doe ik mijn beklag.

Er wordt nogal makkelijk over gedaan, met “ach wat vervelend, maar de reisverzekering dekt het wel, gewoon nu gaan kopen wat je nodig hebt.” werden we afgewimpeld.

In plaats van bij het zwembad of op het strand met een koel drankje van onze vakantie te gaan genieten konden we gaan winkelen

Je weet pas echt hoe het is, als het je overkomen is. Jaren geleden heb ik het andersom gehad; de koffer was niet meegekomen op de terugreis, maar werd binnen 12 uur thuis afgeleverd met een taxi. Maar nu moesten we het doen met het beetje handbagage dat we hadden. En al die beperkingen met vloeistoffen e.d. maken het er niet leuker op. Voor de vakantie doe je de aankopen van de spullen die je nodig hebt en dan moet je alles nog een keer aanschaffen bij 34 graden! Dus in plaats van bij het zwembad of op het strand met een koel drankje van onze vakantie te gaan genieten konden we gaan winkelen. En wat moet je aanschaffen? Staat de koffer er vanmiddag als we terugkomen bij het hotel misschien wel? Of morgen? Of komt ie nooit meer terug?

Gelukkig had ik mijn camera’s allemaal in de handbagage, alleen al het oplaad materiaal had ik in de koffer gestopt.

Ik had m’n Canon Spiegel Reflex, een Canon compact camera en een Nikon S33 meegenomen. De laatste had ik 2 dagen voor de vakantie nog gekocht, ik wilde deze perse nog hebben omdat deze waterdicht is en wel tegen een stootje kan.

Je weet dat je de vakantie wilt scrappen en dus foto’s moet maken. Normaal doe ik dat ook, van echt van alles, ook tijdens het lopen/rijden etc. maar nu was ik zo teleurgesteld dat ik er geen zin in had. Voor mij kon de vakantie niet beginnen, niet zonder koffer.

Het is makkelijk gezegd, vervelend, je koffer is er niet, maar ga nu maar genieten van je vakantie. Ook al wil ik het, die knop is niet zo makkelijk om te zetten.

Ik ga meerdere keren per dag naar de receptie om ze te laten bellen met de luchthaven, is er al nieuws over de koffer? Een van de receptionistes die zegt gewoon glashard dat het geen zin heeft om te bellen, we horen vanzelf wel wat. Mijn vertrouwen in de Grieken daalt met de minuut. Gedurende de vakantie hebben we tientallen ‘discussies’. Dit is wel nieuw voor ons, de Grieken weten blijkbaar beter wat goed is voor ons, maar de klant is toch altijd koning? Ook al heeft het geen zin om te bellen, bel dan gewoon en geef me het gevoel dat er iets gedaan wordt!

img_0654Aan de kamer mankeert ook wel het een en ander, zo doet de kluis het niet. We maken er melding van maar er wordt niets aan gedaan.
Inmiddels is de housekeeping al een paar keer geweest terwijl onze spullen er nog open en bloot lagen. Ach, het zal wel veilig genoeg zijn dachten we op een gegeven moment.

De eerste dagen brengen we voornamelijk bij het hotel door, ik begin toch foto’s te maken met m’n Nikon onderwatercamera. Ik gebruik hem voor van alles, ik ben nog niet in de mood om de SLR er bij te pakken.

A good snapshot stops a moment from running away.

 Author: Eudora Weity

Na drie dagen leuren bij de receptie is er ‘s avonds laat dan toch het nieuws dat onze koffer gevonden is! We zullen direct geïnformeerd worden als de koffer op Kreta arriveert en er meer nieuws is.

De 4e dag ga ik ‘smiddags maar weer eens verhaal halen bij de receptie, want we hebben nog niets gehoord. En dan staat de koffer weet niet hoe lang daar ineens bij de receptie!!! Ik mag hem zo meenemen (ook zo gek?!?)

De vakantie kan dan eindelijk beginnen. De koffer komt net op tijd, de batterij van m’n Nikon moet opgeladen worden.

In de koffer zit ook een selfiestick, al bijna een jaar in bezit, maar nog nooit gebruikt. We gebruiken hem 1 keer voor 3 foto’s… de volgende dag ligt de stick in stukken???

Nou ja dan maar weer ‘ussies’ maken met de telefoon.

De 6e dag gaan we naar het palmboombos van Preveli! Voor wie mij niet kent; ik heb al jaren een obsessie voor palmbomen…en als je dan de kans hebt om een heel bos ervan te zien… dan wordt natuurlijk de SLR eindelijk gepakt.

Preveli

‘Boven’ het Palmboombos. Nog een afdaling van 600 ‘trap’treden te gaan.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En dan is er ineens een mooie palmboom, zo een waar je op kunt zitten en gaat m’n liefste schat ineens op z’n knie voor mij!

Inclusief ring, die zat ook in die verrekte koffer!!! WAT!!!

dscn0637

Natuurlijk zeg ik ja! We houden een fotosessie bij ‘onze palmboom’ , ik grijp nog wat scrapmateriaal mee ;)P en we lopen uiteindelijk verder door het palmboombos. Het is er werkelijk prachtig.

We maken foto’s van elkaar met verschillende camera’s. Op zo’n plekje waar iedereen foto’s wil maken duurt het natuurlijk even voordat alle camera’s alles hebben vastgelegd. Een Nederlandse vrouw aan de zijkant vraagt zich hardop af wat die mensen met zoveel camera’s moeten en maakt ons een beetje belachelijk, denkend dat we haar toch niet verstaan. Uiteindelijk sneer ik naar haar dat dit de laatste is van mijn 4 camera’s. Ja wat moet je met zoveel camera’s? Alles vastleggen voor m’n scrapalbum in project life vorm. Maar ja, er zijn er niet zoveel die dat begrijpen.

Vanuit het palmboombos kun je dieper een kloof inklimmen, we klimmen een stukje en vinden kleine watervalletjes, een soort bron waar we zwemmen in het ijskoude water. We maken veel foto’s met de Nikon van alle waterpret en ik ben weer blij met de investering in deze camera.

Aan het einde van deze prachtige dag benauwt het me ineens, ik moet en zal deze foto’s koesteren! De meeste zijn gemaakt met de Nikon, ik doe het SD kaartje in m’n portemonnee om het veilig te stellen. Normaal zet ik foto’s zo snel mogelijk over op een ander apparaat, maar m’n laptop had het vlak voor de vakantie begeven en een klein opslag apparaatje dat ik wilde aanschaffen was helaas uitverkocht.

s1001709_sc7

Als ik de volgende dag wakker word zit het me toch niet lekker, wat als dat kaartje uit m’n portemonnee valt? Tegenwoordig zit er ook al niet meer zo’n beschermhoesje bij de kaartjes, dus dan ligt alles bloot om beschadigd te worden. Ik bedenk me dat het veiliger is om het kaartje in de Canon compact camera te doen, ik gebruik deze nauwelijks nog, de camera van m’n Iphone maakt betere foto’s.

Op het balkon scroll ik nog een keer door alle foto’s op het kaartje, aaahw…. Wat mooi. Ik weet al precies welke foto’s ik wil uitvergroten in het project life album!

De Canon compact gaat inclusief dé SD kaart mee op tour. De huurauto is een jeep en we slingeren kilometers offroad door de bergen. Er rijdt praktisch niemand anders.

Weg door de bergen, er kwam bijna geen einde aan het geslinger langs een enorme afgrond...

Weg door de bergen, er kwam bijna geen einde aan het geslinger langs de afgrond…

Uiteindelijk komen we bij een strand dat bijna verlaten is. Er is 1 restaurantje en 1 hotelletje. Aan het ruime strand liggen maar 4 mensen.

M’n verloofde (haha) loopt zo’n 50 meter voorop op zoek naar het geschikte plekje om te gaan liggen. Ik liep bepakt en bezakt door de branding achter hem aan. Hij had op dat moment natuurlijk geen aandacht voor mij, hij wist wel dat ik weer foto’s moest maken van een torentje gemaakt van stenen…ik had m’n Nikon in m’n hand en maakte er foto’s mee en toen ineens…. BAM… daar lag ik… uitgegeleden over een grote kei met alg.

##*#(#@(@& de shockproofness van de Nikon werd getest…. En overleefde het niet… 3 barsten erin.

Ik viel recht voor het restaurantje waar een aantal mensen geschokt opsprongen. Ik krabbelde snel weer op en pakte alle tassen die ook gevallen waren. Bloedend snelde ik me naar m’n wederhelft. M’n knie had een bloedende schram, mn andere knie blauwe plekken, m’n hand waar ik de camera in vast had bloedde ook. En m’n complete teennagel lag los. Gelukkig had ik m’n complete reisapotheek bij me en kon ik het restantje nagel afknippen en al m’n wonden verzorgen.

M'n kapotte nieuwe camera :(

M’n kapotte nieuwe camera 🙁

We verbleven daar een tijdje en gingen weer terug naar het hotel via een andere route. Wederom grotendeels offroad en slingerend door de bergen. Her en der maakten we nog een stop om even een foto te maken. Op een gegeven moment dacht ik m’n Canon compact camera te missen, maar schonk er geen aandacht meer aan omdat het zo’n chaos op de achterbank was aan spullen dat de camera waarschijnlijk wel ergens tussen of in lag.

Terug bij het hotel krijg ik ineens een ingeving dat ik die camera moet zoeken. Nergens te bekennen… paniek! We halen de hotelkamer overhoop, de auto ook, maar nergens vind ik die camera, de camera met het belangrijke SD kaartje!

 

Ik kan nauwelijks wat eten, zo misselijk ben ik ervan. Denkend aan wat er allemaal op staat… natuurlijk zijn er nog foto’s van de andere camera’s en we hebben elkaar nog… maar op dat kaartje staan de foto’s van de eerste dagen, alles in het water en de belangrijke dag in Preveli.

Bij de receptie meld ik de vermiste camera en vraag advies wat te doen. Ze spreekt slecht Engels en zegt dat ik naar de politie moet. En terug naar alle plaatsen waar we geweest zijn. Nu direct. WAT! Alsof we in het donker gaan zoeken op al die bochtige bergweggetjes. En de politie? Dat klinkt een beetje overdreven, maar vertrouwen in de Grieken heb ik niet meer, dus dat lijkt me ook doelloos.

Nog nooit heb ik zo’n slecht internet meegemaakt als op Kreta. Bij het hotel was het echt een drama. Het lukte niet eens om een Facebook pagina te openen. Ik wilde naarstig op zoek naar een plek om m’n vermiste camera op te geven.

When you’re a scrapbooker, life is a photo shoot

 Author: Eric Erickson

Intens verdrietig ging ik de laatste vakantiedagen in. Ik had continu zo’n weeïg gevoel, alsof er echt een deel van je is weggerukt, meer dan alleen een teennagel in elk geval..

Doordat de selfie stick kapot was gegaan hadden we nog wat meer foto’s (‘ussies’) gemaakt met de Iphone, dat was dan weer een geluk bij een ongeluk.

Natuurlijk heb ik al die andere foto’s nog. Maar m’n tijdslijn is voor de eerste dagen ook weg. Ik maak soms de meest onbenullige foto’s alleen even voor een referentie van tijd en/of plaats.

En natuurlijk scrap je niet alle honderden of duizenden foto’s die je maakt… maar ik kon niet loslaten dat alle foto’s die ik eerder die week nog op het balkon had zitten bekijken nu allemaal weg waren.

We hebben toch nog wat van de laatste dagen weten te maken, bij het hotel nog een keer de foto’s gemaakt die ik nu kwijt was.

Ik maak bij de receptie nog een keer de melding dat mijn camera zoek is; ik maak altijd foto’s van de hotelnaam en de hotelkamer, zelfs van het kamernummer! Ondanks dat m’n hoofd er in het begin van de vakantie nog niet naar stond, heb ik dit wel gedaan. Ik dacht dat als iemand de camera gevonden heeft wel zal informeren bij het hotel als ze de naam en het kamernummer zien.

Hier maakte ik een foto van vlak voordat ik viel...

Hier maakte ik een foto van vlak voordat ik viel…

Maar ik hoor niets. Iedereen gaat er vanuit dat de camera in zee ligt. En dat zou goed kunnen, dat de camera tijdens mijn val in zee is gevallen. Maar hij kan ook tijdens een van de foto-stops uit de auto zijn gevallen?

Eenmaal thuis zet ik de verloren camera direct op een lost & found site (wat is goede Wi-Fi toch fijn!)

Terugdenkend aan de plekken waar ik hem verloren kan hebben kwam ik uiteindelijk tot de conclusie dat het op 2 plekken geweest zou kunnen zijn.

 

Ik begon me er maar bij neer te leggen dat de foto’s dan toch wel in zee zouden liggen. Op Google begon ik een beetje te zoeken naar foto’s van anderen die op dezelfde plekken geweest zijn als wij de eerste dagen, om toch een album te kunnen maken. Maar ja, dan heb je geen foto’s waar je zelf op staat. En hij was er nog steeds, die knoop in m’n maag, denkend aan alle foto’s die ik kwijtgeraakt was maakt het me weer intens verdrietig. Vervolgens begon ik op Google maps  in te zoomen op het strand waar ik gevallen was, het bleek heel anders te heten dan we dachten. Op Google stonden het hotelletje en het restaurantje ook aangegeven en zelfs 360 graden beeld van de plek waar ik viel! Ik was verbaasd dat de mensen van deze uiterst afgelegen plek een website hadden! Ik vroeg allen per mail of ze misschien een camera hadden gevonden.

Toen ik de volgende ochtend wakker werd kreeg ik van het restaurant waarvoor ik gevallen was het bericht dat m’n camera was gevonden door een israelische vrouw en deze bij hun had afgegeven! De camera deed het niet meer (aangetast door zeewater), maar de SD kaart nog wel! Via Google drive heeft hij de foto’s geupload en zo kreeg ik de 740 foto’s terug!

Het duurde maarliefst 13 uur via zijn trage verbinding, maar mijn vertrouwen in de Grieken is terug. Er zijn wel aardige en goed engels sprekende mensen op het eiland!

Dolgelukkig word ik ervan als via Google Drive de ene na de andere foto zichtbaar wordt.

Dan zie ik tot m’n schrik dat een van de steentjes uit m’n verlovingsring is gevallen @)#*)(@#*&$

Maar gelukkig hebben we de foto’s nog…. 😉

 

TIPS/WAARSCHUWINGEN:

  • Vermeld je contactgegevens in je camerahoesjes/tassen
    • Zo kun je snel teruggevonden worden. Achteraf bleek dat er op mijn SD kaart zelfs een foto stond van het kofferlabel met mijn naam, maar bijna niemand die je camera vind heeft zin om alle foto’s van een onbekende door te scrollen op zoek naar aanknopingspunten.
  • Schrijf je contactgegevens ook op al je SD kaarten (of plak een stickertje)
    • Het kan gebeuren dat iemand er met je camera vandoor is gegaan en alleen je SD kaartje wordt teruggevonden.
  • Weet hoe je spullen eruit zien
    • Ik wist wel hoe het eruit zag, maar leg het maar eens uit aan iemand anders… Ik wilde dat ik een foto had van het hoesje, want op Google is deze nergens te vinden.. En wat is het type en/of serienummer van je camera?
  • Maak foto’s met verschillende apparaten.
    • Dit geeft een verrassender resultaat, maar verspreid ook het risico.
    • Je kunt nog zo zuinig zijn op je spullen, in een onbewaakt moment als het mijne kan de situatie snel uit de hand lopen. Maar ook loop je kans op diefstal. Het aantal verloren en gestolen camera’s is schrikbarend!
  • Sla foto’s tussentijds op (zoek die mogelijkheid!)
  • Koop een case voor het opslaan van je SD kaarten als je er veel hebt, een zoals deze:pelican-hard-camera-memory-sd-card-case

Moraal van dit verhaal; een gewaarschuwd mens… je weet wel 😉 ondanks alle tegenslagen en pech tijdens de vakantie, uiteindelijk donders veel uitzonderlijk geluk dat ik m’n foto’s weer terug heb, dat had ook heel anders kunnen gaan.

Dankzij Georgoshouse Lykos Beach kan ik met een gerust hart mijn hele album gaan maken…

En dan kan ik volgende keer hopelijk bloggen over een creatie in plaats van een waarschuwing 😉

Froukje

Eigenaar HobbyResort

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *